உயிர் கொடுத்து விரல் பற்றி
நடை பழக்கி நீதியை போதித்த
தந்தையின் மரணத்தின்
துயரத்தில் நானும்
துவண்டுப் போயிருக்கலாம் !
உதிரத்தில் உருவம் கொடுத்து
வளர்ச்சிக்கு பாலுட்டி
தாலாட்டில் தமிழ் புகட்டி ...
வாழ்ந்திட வழி காட்டிய ...
அன்னையின் இறுதியுடன்
நானும் இறுகி போயிருக்கலாம் !
மகிழ்ச்சி ,வீதியிலும் விளையாட்டிலும்
உண்டென்று
அழைத்து வந்த நண்பன்
கவன பிழையில்
விபத்தில் சிதறியதும்
நானும் நொருங்கி போயிருக்கலாம் !
சுருட்டி சென்ற சுனாமி
சிதைத்துப் போட்ட சூறைக்காற்று
பூமியை புரட்டி போட்ட பூகம்பம்
நாளைய உணவை
கேள்வியாக்கிய வெள்ளத்துடன்
என் துடிதுடிக்கும் இதயமும்
நின்று போயிருக்கலாம் !
உறவின் பிரிவிலும்
துன்பத் துயரிலும்
மரணங்கள் உறுதியென
உணர்ந்த பின்பும்
நாளைய பொழுதிலாவது
நன்மைகள் கிட்டாதா...!?
என்ற எதிர்பார்ப்புடன்
இன்றிரவு தூங்கப்போகின்றேனே
இதைதான்
நம்பிக்கை என்பதோ ?
16-01-2011 சிங்கப்பூர் தமிழ் முரசுவில் இடம்பெற்ற எனது ஆக்கம்
